Mənə “Yüz il yaşa!” deməsin dostlar,
Gülüşüm, yerişim, səsim itməsin.
Məndən cavan olan, gümrah olanlar,
Çiynimdə dünyadan köçüb getməsin…

Bəzi insanların adı çəkiləndə sadəcə bir insanı xatırlamırsan. Onların adı ilə birlikdə bir hiss, bir misra gəlir göz önünə. Vahid Əziz də belə sənətkarlardandır. Onun adını eşidəndə insanın içində sözə sığmayan duyğular oyanır.

Vahid Əzizin poeziyasında insanın özündən gizlətdiyi hisslər var. Deyə bilmədiyi sözlər, unutmağa çalışdığı xatirələr, heç kimə danışmadığı sözlər var. Misralarını oxuyanda sanki şair sənin iç dünyanı səndən əvvəl oxuyub.Bir misra səni illər əvvələ aparır, bir cümlə yaddaşında çoxdan susmuş bir insanı yenidən qarşına çıxarır.

Onun sözlərinin gücü bəlkə də sadəliyindədir. Çünki həqiqi söz özünü göstərmək üçün qışqırmır. Sakitcə insanın qəlbinə toxunur və orada qalır. Vahid Əzizin misraları da belədir — oxuyursan, bitirirsən, amma təsiri bitmir.

O, sevginin yalnız gözəl tərəfini deyil, onun həsrətini də yazır. Ayrılığın yalnız ağrısını deyil, insanın içində qoyduğu səssizliyi də duyurur. Zaman keçir, insanlar dəyişir, həyat başqa istiqamətə gedir, amma bəzi sözlər köhnəlmir. Çünki onlar zamandan yox, insandan doğulur.

Vahid Əzizin yaradıcılığına baxanda anlayırsan ki, şair olmaq sadəcə gözəl sözlər yazmaq deyil. Şair olmaq insanın qəlbinə toxuna bilməkdir. Elə bir iz buraxmaqdır ki, illər sonra həmin misranı oxuyan adam bir anlıq susub öz-özünə desin: “Bu söz mənim hissimdir…”

Bəlkə də Vahid Əzizin sözlərini yaşadan əsas səbəb budur. O, başqalarının deyə bilmədiyi duyğulara səs verir. Və bəzi şeirlər var ki, onları oxumursan, özünü orada tapırsan.

Arzu İbrahimova